Wednesday, November 10, 2010

மன்னார்குடி டேஸ் - இரு பைத்தியங்கள்

இளவயதில் நான் கண்டு ரசித்த இரண்டு சித்த ஸ்வாதீனம் இல்லாத மனிதர்களை பற்றிய பதிவு இது. பல காரியங்களை பற்றி சிந்தித்து பலதையும் போட்டு குழப்பி அடிப்பவர்கள் சித்தத்துடன் தெளிவாக இருப்பதாகவும், சிரித்தால் சிரிப்பையும், அழுதால் அழுகையையும், வெறித்துப் பார்த்தால் வெறிப்பதையும் ஒரே நிதானமாகவும் மீண்டும் மீண்டும் பிசகாமல் அப்படியே செய்தால் அவர்கள் பைத்தியக்காரர்கள். வாழ்க்கையில் விரக்தி ஏற்ப்பட்டு, அவமானப்படுத்தப் பட்டு, ஏமாற்றப் பட்டு பலதையும் பட்டு பட்டு மன உளைச்சலில் மன அழுத்தத்தில் மென்டல் ஆனோர் ஏராளம். பைத்தியங்கள் பலவிதம் ஒவ்வொன்றும் ஒரு விதம். இப்போது நாம் இந்த இருவரைப் பற்றி பார்ப்போம்.

mental

 மேலே இருக்கும் அந்தப் படத்தையே ஒரு பத்து நொடி  உற்றுப் பாருங்கள். அந்த சித்த ஸ்வாதீனம் இல்லாதவர் உங்களைப் பார்த்து ஒரு முறை கண் அடித்தால் உங்களுக்கு இந்தக் கிட்டுவையும், ராமுவையும் ரொம்ப பிடிக்கும்.

1. கிட்டு
பழுப்பு  நிறத்தில் இருக்கும் வெள்ளை வேட்டியை இடுப்பில் சுற்றி, பெண்கள் புடவைக்கு கொசுவம் வைத்துக் கொள்வது போல முன்னால் சுருட்டி சொருகிக்கொள்வான். "அர்" விகுதி பின்னால் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். எப்போதும் கலைந்த சுருட்டை முடித் தலை. சுருட்டை முடி இருந்தால் சாப்பாட்டுக்கு  பஞ்சம் வராதாம். யாரோ சாமுத்ரிகா லக்ஷணம் படித்த பண்டிதன் கூறியது போலும். கிட்டுவிற்கு சாப்பாட்டிற்கு எப்போதும் குறை வந்ததில்லை. தலையில் ஆங்காங்கே கொஞ்சம் நரை முடி தென்படும். நெஞ்சாங்கூடு தெரியும் ஒடிசலான தேகம். சும்மா இருந்தாலே மோத்தா கோலிக்குண்டு அளவிற்கு குழி விழுந்த கன்னம். ஊட்டமின்மையால் தளர்ந்த தோல். எப்போதும் புழுதி படிந்த கால்கள். இதற்க்கு மேல் வர்ணிப்பதற்கு அவனிடம் ஒன்றும் இல்லை. அவன் என்ன சினிமா நடிகையா?

"மாமி... சாப்ட எதாவது இருக்கா.." என்று ராத்திரி எட்டுமணிக்கு மேல் வாசலில் நிழலாடி கீச்சு குரல் கேட்டால் அது கிட்டுதான். கண்ணை இடுக்கி உள்ளே எட்டிப் பார்ப்பான். ஒரு இரண்டு நிமிடம் காலை ஆட்டி ஆட்டி காத்திருந்து விட்டு அப்புறம் விருட்டென்று போய்விடுவான். ரொம்பவும் ரோசக்கார பிச்சை. ஞானிகள் பதினைந்து நொடிகளுக்குமேல் ஒருவீட்டு வாசில் நின்று பிக்ஷை கேட்க மாட்டார்களாம். இவன் எங்கள் தெரு ஞானி. இரண்டு நிமிட அவகாசத்திற்குள் பிச்சை இடவில்லையென்றால் கிட்டுவை அவருடைய ராஜ்ஜியத்தில் தான் சென்று பார்க்கவேண்டும். ராயர் வீட்டு திண்ணை தான் கிட்டுவின் பங்களா. திண்ணையின் கடைக்கோடியில் பல பிய்ந்த கோரைப் பாய்களை சேர்த்து கட்டி அறையாக மறைத்திருப்பான். பழைய கிழிந்த துணிகளை பந்தாக சுருட்டி தலைக்கு வைத்து கால் மேல் கால் போட்டு படுத்திருப்பான். இரண்டு மூன்று பாத்திரங்களில் மிச்சம் மீதி கொண்டு வந்து "கிட்டு...யேய்..கிட்டு.." என்றால் ராஜா வெளியே வரமாட்டார். "அங்கேயே வச்சுட்டு போங்க..." என்ற உத்தரவு பாயை கிழித்துக்கொண்டு வரும். நாம் கொடுத்த உணவை சாப்பிட்டு விட்டு அவனுக்கு கம்பெனி கொடுக்கும் ஒரு சிகப்பு நாய்க்கு பலநாள் விருந்தளித்திருக்கிறான். அவ்வப்போது எங்கேயோ சோப்பு பிச்சை கேட்டு வாங்கி வைத்திருக்கும் பிட்டு சோப்பால் அலம்பி துடைத்து பாத்திரம் வீடு வந்து சேரும். 

மனம் உவந்து சில நாட்கள் திண்ணையில் நாங்கள் விளையாடும் போது பக்கத்தில் வந்து உட்காருவான். அப்போது அவனுக்கு நார்ப்பத்தைந்து வயதிருக்கலாம். இளமை முழுவதும் தொலைந்து முகமும் உடலும் அறுபது காட்டும். பிளேட் கேட்டு வாங்கி நேர்த்தியாக கை கால் நகங்களை திருத்திக் கொள்வான். தேங்காய் எண்ணெய் பத்து அம்மாவிடம் கேட்டு வாங்கி வறண்டு போன உடலுக்கும் தலைக்கும் பூசிக் கொள்வான். ஒரு உடைந்த சீப்பை வைத்து ஒரு சில்லு கண்ணாடியை பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டு திரும்பவும் தன் இருப்பிடத்திற்கு சென்று படுத்துக் கொள்வான். இது போன்ற அலங்கார நாட்களில் படுத்துக்கொண்டே "ஊ...ஆ..ஊ...யே..." என்று பல ராகங்களில் ஊளையிடுவது போன்று பாடுவான். அவனுக்கு அது நீலாம்பரி. அன்றைக்கெல்லாம் அமாவாசை அல்லது பௌர்ணமியாக அமைந்தது அவன் ஒரு பைத்தியம் என்ற ஊரார் கூற்றுக்கு வலு சேர்த்தது. "என்ன கிட்டு வாட் இஸ் யுவர் நேம்?" என்று கேட்டால் அமெரிக்கன் போல "ஐ அம் கிருஷ்ணமூர்த்தி. நாட் கிட்டு" என்று சூவிங் கம் அடைத்த வாய் போல் வைத்துக்கொண்டு பதில் சொல்லுவான். "செக்கஸ்லோவாக்கியா ஸ்பெல்லிங் சொல்லு" என்று கேட்டால் அட்சரசுத்தமாய் அழகான ஆங்கிலத்தில் சொல்லுவான்.

ஒரு ஜுரம், ஜலதோஷம் என்று கிட்டு ஒருநாள் கூட படுத்ததே கிடையாது. ராயர் ஆத்து மாமி ஏன் கிட்டுக்கு அந்த திண்ணை கொடுத்திருக்கிறாள் என்ற ரகஸியம் எனக்கு பத்து தான் ஒருநாள் சொன்னான். கிட்டு அந்த மாமிக்கு மச்சினன் உறவாம். அந்த வீடே அவனுக்கு தான் சொந்தமாம். முன்னோர்கள் சொத்து. வீடு அவர்களுக்கு வேண்டும் என்பதால் முட்டை மந்திரித்து அவனுக்கு செய்வினை வைத்து விட்டார்களாம். வீட்டையே அபகரித்துக் கொண்டதால் பாவம் பரவாயில்லை என்று சலுகையாக அந்த இருபது அடி திண்ணையை அவனுக்கு விட்டுக் கொடுத்துவிட்டார்களாம். பத்து சொன்ன கதை நன்றாக இருந்தது அது நிஜமா என்று மாமியிடம் கேட்பதற்கு அப்போது தில் இல்லை. இப்படி நன்றாக அவன் உண்டு அவன் பொழுது உண்டு என்று இருந்த கிட்டு ஒரு நாள் சாயந்திரம் வரை அவனுடைய திண்ணை போர்ஷனில் இருந்து வெளியே வரவே இல்லை. ஒரு நாலரை மணி போல போய் எட்டி பார்த்ததில் தலைக்கு அழுக்கு மூட்டை தலைகானியோடு வானம் பார்த்த வாய் சற்று "அ" போல பிளந்து பிராணன் போயிருந்தது. வாத்தியாருக்கு சொல்லி ஏற்பாடு பண்ணி நாங்களே பாடை தூக்கி இடுகாடு வரை அவனை கொண்டுபோய் விட்டு காரியம் செய்து முடித்தோம். இன்னமும் "ஐ அம் கிருஷ்ணமூர்த்தி" என்று சொல்லும் அந்த கிட்டு என் நினைவு அடுக்குகளில் வாழ்கிறார்.

2. ராமு
ரொம்பவும் டீக்கான டிரஸ் போட்ருப்பார். யாராவது தானமாக தந்த சட்டையை இஸ்திரி போட்டுதான் அணிவார். காலர் கிழிந்து போன சட்டை போட்டிருந்தாலும் அதில் அழுக்கு ஏறக்கூடாது என்று கரிசனமாக ஒரு கந்தலான கர்சீப்பை கழுத்துக்கும் காலருக்கும் மத்தியில் சொருகியிருப்பார். நீலம் போட்ட வெளிர்நீல வேட்டி. முக்கால்வாசி நேரம் டப்பா கட்டு. முன்னால் சொட்டையும் பின்னால் முடியும் இருக்கும் தலை. பவுடர் யார் தருகிறார்கள் என்று தெரியாது ஆனால் கட்டாயம் பாண்ட்ஸ் மணக்கும் முகம். ஐலைனெர் வைத்து வரைந்தது போல இருக்கும் மீசை. தலைமுடி மீசை எல்லாம் வெள்ளைக் கலர். நரைத்திருக்கும். இந்த கெட்டப்பிற்கு மகுடம் வைத்தார்ப்போல் வாயில் ஒரு சிகரெட். ஒரு நாள் சட்டை பாக்கெட்டில் 555 பாக்கெட் இருந்தது. யாரோ ஒரு தர்மவான் சிகரெட் தானம் செய்திருக்கிறார்.

எப்போதும் நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் தான். கிட்டு மேலப்பாலம் என்றால் ராமு கீழப்பாலம் ஏரியா. முதல் தெரு, புதுத் தெரு, ஒத்தை தெரு, கீழப் பாலம் பகுதி மக்களுக்கு ராமுவும் அவரது ஆங்கிலமும் மிக பிரசித்தம். சிகரெட் பிடிப்பது மிகவும் ஸ்டைலாக இருக்கும். கண்கள் சொருகி ஒரு மோன நிலையில் ஆழ உள்ளிழுத்து மிக நிதானமாக புகையை வெளியே தள்ளுவார். ஒரு அகோரி கஞ்சா அடிக்கும் பாணியில் சாதா கத்திரி சிகரெட் பிடிப்பார். எப்போதும் சிரித்த முகம். யாரைப் பார்த்தாலும் கையேந்தி "ஒரு ரெண்டு ரூபா கொடு" என்று டினாமிநேஷன் போட்டு யாசகம் கேட்கும் லாவகம். குறைந்தது ஒரு ரூபாயாவது வாங்கிவிடும் நேக்கு எந்தப் பைத்தியத்திற்கு வரும். ராமுவுக்கு பிச்சை போடுவதற்கு நிறைய வாடிக்கையாளர்கள் இருந்தார்கள். அதில் என் தந்தையும் ஒருவர். ராமு கண்ணில் தென்பட்டால் தட்சணை வைக்காமல் போகமாட்டார். வண்டியை நிறுத்தி "ராமு.." என்று வாயாரக் கூப்பிட்டு உளமார தானமிடுவார். வாங்கி பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு திரும்பிக் கூட பார்க்காமல் சென்றுவிடுவார்.

ராமுவின் வாழ்க்கை ரகசியத்தை என் கீழப்பால நண்பன் ஒருவன் எனக்கு சொன்னதாக நினைவு. ராமு ஏதோ வெளியூர் கல்லூரியில் ஆங்கில பேராசிரியராம். ஷேக்ஸ்பியர் இவருக்கு நெருங்கிய உறவு போல அவனுடைய எல்லா ஆக்கங்களை புட்டு புட்டு வைப்பாராம். அவருக்கு அப்சரஸ் மாதிரி ஒரு பொண்டாட்டி இருந்தாங்களாம். அது மேல ராமுவுக்கு கொள்ளை பிரியமாம். அவங்களுக்கும் அதே ஊர்ல இருந்த ஒரு ரோமியோக்கும் கள்ள கனெக்ஷன் ஏற்ப்பட்டுடுச்சாம். அந்தக் கன்றாவியை ஒருநாள் இவர் நேரே பார்த்ததிலிருந்து இந்த மாதிரி ஆயிட்டாராம். அந்த பொம்பளை இன்னமும் அவன் கூட குழந்தை குட்டியோட சந்தோஷமா எங்கயோ வெளியூர்ல இருக்காம். ஆங்கில மீடியம் படிக்கும் பெரும்பாலான குழந்தைகள் பரீட்சைக்கு கிராமர் போகிற போக்கில் வழியில் ராமுவைப் பார்த்து கேட்டுக்கொண்டு போகும். ஹவருக்கு ஆன் போடணும் அப்படின்னு சொல்லிக்கொடுக்கும். மதிய வேளைகளில் கைலாசநாதர் கோயில் வாசலில் படுத்துறங்கும் என்பது செவிவழிச் செய்தி. என்னுடைய கடைசி மன்னை காலங்களில் நான் ராமுவை பார்க்கவே இல்லை. யாராவது நன்றாக பவுடர் பூசி, காலருக்கு கர்சீப் கொடுத்து, வெளிர்நீல வேட்டி கட்டிப் போனால் ராமு போல வாயில் சிகரெட் இருக்கிறதா என்று தேடுகிறேன்.

பைத்தியங்கள் பலவிதம் என்பதற்கு ஏற்ப, கடைத்தெருக்களில் சிடுக்கு விழுந்து ஜடாமுடியோடு ஒன்று உலாத்தும். பேரெல்லாம் தெரியாது. கிருஷ்ணா, ஜீவா பேக்கரி வாசலில் வந்து நிற்கும். ரஸ்க் வாங்குவோர் ஒன்றிரண்டு அதற்க்கும் தூக்கி போடுவார்கள். அழுக்காக தாடி மீசையுடன் தோற்றமளிக்கும். உடம்பு அழுக்கை அரை இன்ச் அளவிற்கு சொரண்டி எடுக்கலாம். இடுப்பில் ஒரு லுங்கி. தேகம் முழுவதும் உரோமத்துடன் தான் திரியும். எதுவும் பேசவே பேசாது. அது வடமாநில பைத்தியம் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். பார்த்தால் கோரமாக பயப்படும்படி இருக்குமே தவிர யாரையும் தொந்தரவு செய்யாது. "டேய் .. இது பயித்தியம் இல்லைடா... இது ஒரு சி.ஐ.டி. நம்மூர்ல நிறையா பிளாக் மணி இருக்காம்.. அதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்க தான் இதுமாதிரி பைத்தியம் வேஷத்துல திரியுது..." என்று ஒரு நாள் இரண்டு அண்ணாக்கள் பேசிக்கொண்டு போனார்கள். "எப்படி சொல்ற?" என்ற எதிர்கேள்விக்கு.. " நீ வேணா பாரு.. ராத்திரி இதை எங்கயுமே பார்க்க முடியாது... சீக்ரெட்டா அசேஷம் தாண்டி ஒரு இடத்துக்கு போய்டும்.." என்று அந்த அண்ணா கூட நின்று பார்த்த மாதிரி இன்னொரு அண்ணாவிற்கு ரீல் சுற்றிக்கொண்டு போனார்.

பொம்பளை பைத்தியம், சொத்து பைத்தியம், விளையாட்டு பைத்தியம், பாட்டு பைத்தியம், கஞ்சா பைத்தியம், படிப்பு பைத்தியம், பதவி பைத்தியம், புகழ் பைத்தியம், பாராட்டு பைத்தியம், சாப்பாட்டு பைத்தியம், வாகனப் பைத்தியம்..... இப்படி பைத்தியங்கள் பலவிதம்.. நிச்சயம் இந்த கிட்டு, ராமு மாதிரியும் வாழ்க்கையில் சில பேரை சந்திச்சிருப்போம்.

பின் குறிப்பு: பைத்தியங்கள் பற்றிய பதிவு உங்களை பைத்தியம் பிடிக்க வைக்காமல் இருந்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்.. அடுத்த மன்னார்குடி டேஸ் பாகத்தில் சந்திக்கிறேன்.

பட உதவி: http://www.mentaladvisoryproductions.com/

-

Tuesday, November 9, 2010

அறுபதில் இருபது

பொதுவாகவே லோகாயதாய விஷயங்கள் கேட்பதிலும் பேசுவதிலும் ஸுகம் அதிகம். அப்படிப்பட்ட சில காதில் விழுந்தவைகளும், கண்ணில் பட்டவைகளையும் திண்ணைக் கச்சேரியாக தொகுத்து தர ஆரம்பித்திருக்கிறேன். முதல் அத்தியாயம் முடிந்து இது இப்போது இரண்டாவது எபிசோட்.

cow happy
இப்படி புல் பற்களை காட்டி பளீரென்று சிரிக்கும் பசுமாடு உங்களுக்கு உணர்த்தும் பாடம் என்ன?  கீழே அறுபதில் இருபதை படிக்கவும்.

*********** தொடர் உரை *************
என்னுடைய பாகம்பிரியாளுக்கு மேலுக்கு சுகம் இல்லை. அலுவலகத்தில் நிறைய வேலை, சோர்வில் ஜுரம் போல் இருந்தது. நேற்றிரவு டாக்டர் கிளினிக் சென்றிருந்தோம். வாசலில் ரெண்டு பெஞ்ச் போட்டு பேனைத் தட்டிவிட்டிருந்தார்கள். டி.வி. மிஸ்ஸிங். அந்தக் கொசுக்கடியிலும் கூட்டம் அம்மியது.  இரண்டு இல்லத்தரசிகள் கொசு கடிக்காமல் இருப்பதற்காக கையை விசிறி பேசிக்கொண்ட சீரியசான டாக்.

"இன்னிக்கி ஆறுலேர்ந்தே ஒரே கூட்டம்."
" திருமதி செல்வம் பார்த்துட்டு ஒருதடவை வந்து எட்டிப் பார்த்தேன்..அப்பவும் கூட்டம் தான்"
"அப்ப்லேர்ந்தேவா...."
"ஆமா ஆமா.. அப்பறம் ஒரு நடை போய் தங்கம் பார்த்துட்டு வந்தேன்..."
"உம்.. இப்ப எப்படி இருக்கு...உங்க உடம்புக்கு"
"பரவாயில்லை... அதான் இப்பத்தான் நினைச்சேன் தென்றல் கூட பார்த்துட்டு வந்திருக்கலாம்னு.."
"இப்ப சில கிளினிக்ல அதனாலத்தான் டி.வி வச்சுடறாங்க..எதையும் மிஸ் பண்ண வேண்டாம்."
"அப்படி வச்சாலும் எல்லாரும் சன்னா போடறாங்க... வாசன் ஐ கேர்ல எப்பவும் டிஸ்கவரி நேஷனல் ஜாகரபி தான் போடறாங்க... எப்பப் பார்த்தாலும் யானையும், பூனையும், புலியும், எலியும்..."
"இப்ப உடம்பு எப்படி இருக்கு....?"
"அது கிடக்கு... நான் ப்ளட் டெஸ்ட் ரிசல்ட் தான் காட்ட வந்தேன்.."
சீரியல் டாக் டாக்டருக்கு கேட்டதோ என்னவோ அடுத்த ஆளாக அந்த திருமதியை உள்ளே அழைத்து அவரின் "தொடர்" உரையை முடித்து வைத்தார்கள். இந்த மெகா சீரியல் பார்க்கும் மக்களுக்கு எப்போது விடிமோட்சம்? எல்லா தமிழ் சீரியலிலும் ரெண்டு பொண்டாட்டி ரெண்டு புருஷன் வேறு. நல்ல சீரியல் கலாச்சாரம். கலாச்சார காவலர்கள் கவனிப்பார்களா? வாழ்க தமிழகம்.
****************** லக்ஷ்மி வெடி  *******************

என் நண்பர் ஒருவர் மகனுக்கு இந்த நரகாசுரன் டெத் ஆனிவர்சரிக்கு நிறைய வெடி வாங்கி கொடுத்திருக்கிறார். அவருடைய மகன் அகமகிழ்ந்து வெடித்து தள்ளியிருக்கிறான். தீடீரென்று ஒரு ஞானம் தோன்றி நண்பர் மகனிடம் "லெக்ஷ்மி வெடி வாங்கி வெடிக்கிறியே... அதுல லெக்ஷ்மி படம் போட்ருக்கு.. இன்னிக்கி தீபாவளி.. நாம லக்ஷ்மியை கும்பிடுவோம்...இது தப்பில்ல.. " என்று மரியாதையாக இழுத்திருக்கிறார். ஏன்னா பையன் கொஞ்சம் தோளுக்கு மேலே வளர்ந்தவன்.
தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை என்று ஒவ்வொரு லெக்ஷ்மி வெடியாக எடுத்து கத்தரி கொண்டு கர்மஸ்ரத்தையாக லெக்ஷ்மி படத்தை மட்டும் நறுக்கி பிரித்து எடுத்துவிட்டான்.
நண்பருக்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சி. அவன் பிரித்து எடுத்ததை விட சொன்ன சொல் கேட்டதற்கு. அவன் பக்கத்தில் பாராட்டலாம் என்று அணுகிய போது சொன்னானாம்..
"அப்பா.. லெக்ஷ்மியை பிரிச்சுட்டேன். வெடியை பேப்பரால சுத்தியிருக்காங்க. பேப்பர் சரஸ்வதிக்கு சமானம் அதனால வெடிக்காதடான்னு மட்டும் சொல்லிடாதீங்க..." என்றானாம். நண்பர் அதிர்ந்து அந்த இடத்திலிருந்து ஓடி வந்துவிட்டார்.

************* அறுபதில் இருபது ****************
ஒரு சமுதாய விழிப்புணர்வுக்காக இந்த பத்தி. உங்கள் தோற்றம் பத்து வருடம் இளைமையாக தெரியவேண்டுமா? காயகல்பம், சிட்டுக்குருவி லேகியம், தங்கபஸ்பம், லாட்ஜ் மருத்துவர்கள் போன்ற எந்தத் துணையும் இல்லாமல் இளமை பெறலாம். கேள்வியே எடக்கு மடக்கு. இன்றிலிருந்து இனிவரும் பத்து வருடங்கள் இளைமையாக தெரியவேண்டுமா இல்லையென்றால் உங்களுக்கு 50 என்றால் 50-10=40 போல் தெரியவேண்டுமா என்று இரண்டு வகையாக மேற்கண்ட கேள்வியை காரணகாரியமாக பிரிக்கலாம். எல்லோருக்கும் இந்த இரண்டாம் கேள்வி மேல் தான் கண். அதற்க்கு ஓரிடத்தில் அருமருந்தாக ஆறு உபாயங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். அவையாவன..

1. ஒவ்வொரு நாளும் நான்கு லிட்டர் குடிதண்ணீர் குடி. தெளிவாக போட்டிருக்கிறார்கள். தண்ணீர் குடி என்றால், சத்யராஜ் கவுண்டமணியிடம் கேட்பது போல "எந்தத் தண்ணீ ன்னு சொல்லலைமா..."ங்கக் கூடாது என்பதற்காக குடிதண்ணீர் என்று. அதற்க்கு குடி என்று சொல்லாமல் தண்ணீ அடி என்போமா.

2. ஒரு தேக்கரண்டி ஆளி விதை பவுடர் தினமும் சாப்பிடவேண்டுமாம். Flax seeds என்று ஆங்கிலத்தில் இருந்ததை அழகு தமிழில் மேல்கண்ட சுட்டியில் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.  இந்த செடி கயிறு திரிக்க பயன்படும் நார் தருமாம். அரளி விதை எங்க ஊரு பாட்டுக்காரனில் ராமராஜனிடம் கோபித்துக்கொண்டு ரேகா சாப்பிடுவது. இது ஆளி விதை. கவனத்தில் கொள்க.

3. வாரத்திற்கு மூன்று முறை முறைப்படி கட்டியவளிடம் கட்டாயம் ஸரஸ ஸல்லாபம் வைத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறார்கள். இதெல்லாம் மூன்று முடிச்சு போட்டவர்களுக்கு மட்டும் என்று நினைத்துதான் எழுதியிருக்கிறார்கள். படிக்கும் பிரம்மச்சாரிகள் மற்றும் அரை நிஜார் பையன்கள் இதை வேதவாக்காக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இந்த கெட்ட  பாயிண்டை  ஸ்கிப் செய்து அடுத்த பாயின்ட் படிக்கவும்.

4. கை கால்களை நீட்டி மடக்கி அசைத்து ஆட்டி வாரத்திற்கு மூன்று நாட்களாவது குனிந்து நிமிர்ந்து உடல் உழைப்பு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறார்கள். தேகப் பயிற்சி என்று சொல்லவில்லை. வேலைக்கு வேலையும் ஆச்சு உடம்புக்கு உழைப்பும் ஆச்சு என்கிற ஃபார்முலா போலிருக்கிறது.

5. குழந்தை மனதோடு பொறாமை பொச்சரிப்பு போன்றவை இல்லாமல் இருக்கச் சொல்கிறார்கள். அப்புறம் மண்டைக்குள் இருக்கும் அந்த ஆயிரத்து முன்னூறுலிருந்து நானூறு கிராம் இருப்பதை அகஸ்மாத்தாவாவது உபயோகிக்க சொல்கிறார்கள். படைப்பாற்றல் புத்துணர்வு தருவதோடு இளமையையும் மீட்டு தருகிறதாம்.

6. குப்பைக்காக பக்கத்து வீட்டுக்காரனுடன் பழி சண்டை போட்டது, பாஸ் காரணமே இல்லாமல் எரிந்து விழுந்தது, ஆட்டோகாரன் உரசியது, திருப்பத்தில் டூ வீலர் கை ஆட்டி கெட்ட வார்த்தையால் திட்டியது, பொண்டாட்டி உப்பு போடாமல் ரசம் வைத்தபோது வந்த கோபம் போன்றவற்றையெல்லாம் மறந்து எப்போதும் ஆனந்தம் பரமானந்தமாக  இருக்க சொல்கிறார்கள். கோபம் பாபம் சண்டாளம்.

********* வீரபாண்டி கோட்டையிலே.. ********

veerapaandikottaiyile

மேற்கண்ட படத்தை பார்த்ததும் சட்டென்று நினைவுக்கு வந்த திருடா திருடா பாடல் ஒன்று கீழே...

Photo Credit: http://picasaweb.google.com/alidelvento,freewebs.com
-

Monday, November 8, 2010

ஆசை முகம் மறந்து போச்சே!

different faces

நாலைந்து முறை குழாயிலிருந்து தண்ணீரை இருகைகளால் ஏந்தி வாஷ்பேசினிர்க்குள் தலையை குனிந்து "சுளீர்.. சுளீர்.." என்று முகத்தில் அடித்துக்கொண்டேன். இருந்தாலும் ஒன்றும் தெளிந்தார்ப் போல் இல்லை. திருபுவனம் கம்பஹரேஸ்வரர் கோயிலில் கருங்கல் படிக்கட்டை அலம்பும் போது பக்கெட்டில் நீர் எடுத்து கொப்பளையால் மொண்டு இதுபோல் சுளீரென்று தரையில் ஓங்கி அறைவார்கள். நேற்றிரவு குடியை குலத்தொழிலாக கொண்ட எவனோ ஒரு குப்பனோ சுப்பனோ முட்ட முட்ட குடித்துவிட்டு முழு போதையில் ரோடோரத்தில் கிடந்தான். அவனுக்கு கூட பாக்கெட் நீரை வாங்கி வாயால் கடித்து முகத்தில் பீய்ச்சி அடித்தார்கள். தெளிந்தானா என்று தெரியாது. பதினைந்து வருடங்களாக இந்த அலுவலகத்தில் பலிகடாவாக மாட்டிக்கொண்டு அசராமல் உழைத்தாலும் சமீப காலமாக இன்னாரின்னார் இன்னென்ன டிபார்ட்மென்ட்டில் மாடாய் உழைக்கிறார்கள் என்று என் புத்திக்கு உடனே உரைக்க மாட்டேன் என்கிறது. பழைய ஆட்களாக இருந்தாலும் கூட கண்டுபிடிக்க திண்டாடுகிறேன். தடுமாறுகிறேன். நேற்று சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால் கேட்கவே வேண்டாம். சுத்தம்.

"என்ன ராகவன் சார். எப்டி இருக்கீங்க?"
"ம். நல்லா இருக்கேன்.."
"அப்புறம் தீபாவளி எல்லாம் நல்லா போச்சா.."
"ம். அதெற்கென்ன போச்சு..."

முகத்தை பார்த்தால் சட்டென்று யார் என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பாச்சுவா பாஸ்கரா? ஏதோ ஆளும்கட்சி பந்த் போல துருப்புச் சீட்டெடுத்துக் கொடுக்காமல் மூளை முழு கடையடைப்பு நடத்துகிறது. குரலைக் உன்னிப்பாக கேட்டால் ஈ.டி.பி பாச்சு மாதிரி தெரிகிறது. அவன் தான் ஒவ்வொரு வாசகத்திர்க்கும் குதிரை போல "க்கும்..க்கும்.." என்று கணைத்து கணைத்து பேசுவான்.
"ஆமாம் பாச்சு.. உனக்கெப்படி.."
"திவ்யமா ஆச்சு சார். பையன் கூடை கூடையா வெடி வெடிச்சான். காசை கரியாக்காதேடான்னேன். கேட்டாதானே. காசு இல்லப்பா பணம்னு ஜோக் அடிக்கறான்" என்று மறுபடியும் கணைத்தான். அப்பாடி. நினைத்தது சரிதான். கொஞ்ச நாட்களாக யாரைப் பார்த்தாலும் இது அவர்தானா இல்லை வேறோர் ஆளா என்று தீர்க்க முடியாத சந்தேகம் வந்து படுத்துகிறது. நீர் வார்த்த கண்ணாடி மேல் முகம் பார்ப்பது போல கொசகொசவென்று தெரிகிறது. சில சமயம் ஒருத்தர் மூஞ்சி மேல் இன்னொருத்தர் மூஞ்சியை ஒட்ட வைத்தது மாதிரி கலந்துகட்டி இருக்கிறது. சில சமயம் ஏதோ புள்ளிபுள்ளியாய் முகமூடி போட்டாற்போல் என்று பலபல யோசனைகள், தோற்றங்கள். வாஞ்சையுடன் ஒருவரையும் பேர் சொல்லி அழைக்க முடியவில்லை. பேர் தப்பி கூப்பிட்டுவிடுவோமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. கண் பார்வை கோளாறா என்றால் அதுவும் இல்லை. வாசலுக்கு வந்தால் வாலைக் குழைத்துக் கொண்டு பின்னால் ஓடி வரும் தெரு நாய் நன்றாகத் தெரிகிறது, வாகனப் புகைகளால் ஆன தேவலோக மண்டலம் போல் காட்சியளிக்கும் சாலையில் தூரத்தில் ஊர்ந்து வரும் மாநகர பஸ்சின் தடம் எண் மிகத் தெளிவாக புரிகிறது.

சரி...சரி... ரெஸ்ட் ரூம் வந்து பத்து நிமிடத்திற்கு மேலாகிறது. சீட்டில் யாராவது தேடப் போகிறார்கள். யார் தேடினால் என்ன? எப்படியும் அடையாளம் தெரிந்து பேசுவதற்கு ஐந்து நிமிடம் பிடிக்கிறது. காரிடார் கடக்கையில் ஒரு இள வயது சுடிதாரும் மத்திம வயது சேலையும் சேர்ந்தார்ப்போல் கைகோர்த்து கடந்தது. இரண்டுமே என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. இருவரில் யார் சுஜி? யார் சுலோச்சனா? கொஞ்சம் உத்துப் பார்த்தால் பிரச்சனை. லோபி, ஸ்திரீலோலன் என்று நினைத்துக் கொள்வார்கள். மிகவும் சிக்கலான உலகம். எதிராளி சீக்கு தெரிவதேயில்லை. மையமாக சிரித்து வைத்தேன். இந்த சுடிதாரை அடிக்கடி எங்கேயோ பார்த்தாற்போல் இருக்கிறது. எங்கே? மானசீக சுத்தியல் கொண்டு மண்டைக்குள் முரட்டுத்தனமாக "டமார்..டமார்" என்று அடித்துக் கொண்டு தேடுகிறேன். யார்? யார்? உஹும். விடை இல்லை. இப்போது பக்கத்தில் நின்ற ம.வ. சேலை மளமளவென்று பேசிற்று
"என்ன சார்! பொண்ணு என்ன சொல்றா?"
குரல் புரியவில்லை...இப்போது என்ன செய்வது. சமாளி.
"அவளுக்கென்ன... ராணி மாதிரி இருக்கா..."
"இப்போ பி.ஈ எந்த வருஷம்...?" ரொம்ப ஈசியான கேள்வி
"தேர்ட் இயர்."
"பையன்?" இதுவும் சுலபம் தான்.
"ஃபைனல் படிக்கறான்..."
வாயில் சேலை வண்ணான் கஞ்சி போட்டு ஆடிக் காற்றில் காயவைத்த காட்டன் புடவை காய்ந்து மொடமொடத்து சட.. சட..ப்பது  போல பேசிக்கொண்டே போகிறது. சேலை பேச பேச சுடிதார் சொல்லனா சோகத்தில் இருப்பது போன்று பேசாமல் மௌனம் காக்கிறது.

சம்பாஷணையை முடிக்கும் பொருட்டு "ம். சரிம்மா பார்க்கலாம்..." என்று சொல்லிவிட்டு டிபார்ட்மென்ட் நோக்கி நடையை கட்டும் போது "யாரவள்?" என்ற ஆவலில் திரும்பி பார்த்தேன். ம். யார் அந்த சுடிதார் என்று இப்போது ஞாபகம் வந்துவிட்டது. சுலோச்சனா. அந்த நடை காட்டிக் கொடுத்துவிட்டது. அவள் தான் டி. ராஜேந்தரின் "சலங்கையிட்டாள் ஒரு மாது". நடக்கும் போது இடையின் பின்னழகில் இரண்டு குடத்தை கொண்ட புதிய தம்புராவை மீட்டிச் செல்வாள். இன்னமும் அவ்வளவு நேரம் அறுத்தது சுஜிதானா என்று தெரியவில்லை. போகட்டும். இது தெரியவில்லை என்றால் பிரமோஷனை ஒன்றும் நிறுத்திவிட மாட்டார்கள். வேலை போய் விடாது. விசாரிப்பு கேள்விகள் தானே.

மணி ஐந்தரை நெருங்கியது. தினம் தினம் தவறாமல் வரும் பொன்னான நேரம். டிராயரை பூட்டினேன். முறுக்கியிருந்த பிடிகளை சீராக்கி டப்பர்வேரை மறக்காமல் எடுத்துக்கொண்டேன். வீட்டுக்கு கிளம்புவதில் மட்டும் வெள்ளைக்காரன் நம்மிடத்தில் பிச்சை வாங்க வேண்டும். பையை தோளில் போட்டுக்கொண்டு கிளம்பியாயிற்று. பஸ் ஸ்டாப்பில் டி.நகர் கூட்டம் அரசியல் மாநாடு கூட்டம் அலைமோதியது. எல்லோருக்கும் உட்கார சீட் வேண்டும் எல்லோரும் ஆறரைக்குள் வீட்டுக்கு போய் காபி குடிக்கவேண்டும். இந்த விஷயத்தில் மட்டும் எல்லோரும் ஓரினம் ஓர் குலம் இந்த பஸ்சின் மன்னர்கள். "பின்னால ஏறு பின்னால ஏறு" என்று நகரத்தின் உச்சபட்ச மரியாதை கொடுத்து எல்லோரையும் பஸ்சிற்கு பின்னால் ஏற்றினார் நடத்துனர். "ஒரு ஆறு ரூபா சீட்டு கொடுங்க" என்று ஆணி அடித்தாற்போல் அசையாமல் சிலை போல அவர் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த கண்டக்டரிடம் கேட்டு வாங்கி பெற்றுக்கொண்டேன். சில்லரையாக எடுத்து கொடுத்தால் பாக்கி சில்லரை வாங்க முடியாமல் ஏமாந்த சோணகிரி ஆகாமல் தப்பிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் கையில் உள்ள தோல்பை அளவு காசு என் கால்சட்டை பையில் இருந்த பர்ஸை நிரப்பியிருந்தது. எவனாவது ஜேப்படி திருடன் பாக்கெட் அடிக்க வந்தால் இருக்கும் சில்லரைகளை கர்சீப்பில் சுற்றி ஓங்கி குணா அடி அடித்தால் ஆள் அம்பேல். புட்டுப்பான்.

டிக்கெட் வாங்கி சட்டைப் பையில் சொருகிக்கொண்டு முன்னால் பார்த்தேன். ஏதேதோ வேற்று முகங்கள். அறிமுகமில்லாதவர்கள். பலதரப்பட்ட யோசனைகளில். திரும்பினேன். மீண்டும் தலை திருப்பி முன்னால் பார்த்தேன். இரண்டு கண்கள் என்னையே பார்ப்பது போல இருந்தது. யாரது? குளிருக்கு போர்த்திக் கொள்ளும் பெட்ஷீட் போல என்னை தோழமையுடன் பின்பக்கம் அணைத்து நின்ற இடிமன்னரை ஒரு முறை முறைத்துவிட்டு இன்னொருமுறை முன்னால் பார்த்தேன். இப்போதும் என்னையே பார்த்தாள். இந்த முறை உதட்டு தசைகளுக்கு வலிக்குமோ வலிக்காதோ என்று கொஞ்சமாக சிரித்தாள். கெளரியா? தெரியலையே. பின்னால் என் மேல் முட்டுக்கொடுத்து ஒய்யாரமாக நிற்கும் இடிராஜா மேல் சந்தேகப்பட்டு ஒருமுறை பர்ஸை பான்ட் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டு சரி பார்த்துக்கொண்டு பாதி தலை தூக்கி முன்னால் பார்த்தேன். இப்போதும் வைத்த கண் வாங்காமல் என்னை பார்க்கிறாள். பஸ்ஸில் உள்ளோர் அனைவரும் தேமேன்னு நவக்கிரகம் போல் ஒவ்வோர் திசையில் பார்த்து பயணம் புரிய இவள் மட்டும் ஏன் என்னைப் பார்க்கிறாள். அறிமுகம் இல்லாத ஐம்பது வயதுக்காரனிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறாள். "பீ...பீ.." என்று காதையும் காற்றையும் ஒரு சேர கிழித்த நடத்துனரின் விசிலுக்கு கட்டுப்பட்டு ஸ்டாப்பிங்கில் இருந்து ஐம்பது அடி தள்ளி பஸ் நின்றது. ஏறுவதற்கு நிற்கும் மக்களுக்கு ஒரு சிறு ஓட்டப்பயிற்சி கொடுத்தார் அந்த வண்டியோட்டி. மண்டியிட்டு நடிகையின் இடை மோப்பம் பிடிக்கும் சினிமா கதாநாயகன் பாணியில் முன்னால் நின்ற பெண்ணின் இடை வழியே ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தேன். அவள் விநோதமாக என்னைப் பார்த்து முறைத்தாள். நான் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம் தான்.

சக்கையாய் பிழிந்த அந்த நெரிசலில் இருந்து என்னை பிய்த்து விடுவித்துக் கொண்டு இறங்கி விடுவிடு என்று சுறுசுறுப்பாக நடக்க ஆரம்பித்தேன். அவளும் பின்தொடர்ந்து என்னோடு வருகிறாள். இன்னும் வேகமாக நடக்க என்னை பார்த்து ஒரு கையை வேறு அசைக்கிறாள். கால்கள் ஜோராக ஒத்துழைக்க இன்னும் வேகமாக நடையை கட்டினேன். வெளியே குப்பையும் உள்ளே காலியாகவும் இருக்கும் குப்பைதொட்டி தாண்டி தெருவிற்குள் நுழைந்துவிட்டேன். அவளுக்கும் இதே தெரு போல இங்கேயும் வருகிறாள். அவசரவசரமாக செருப்பை கழற்றி எறிந்துவிட்டு வீட்டிற்குள் புகுந்து படுக்கை அறையில் நுழைந்து ஆடை மாற்றிக் கொள்ள விரைந்தேன். சில நொடிகளில் வாசலில் கொலுஸின் ஓசையும் செருப்பு அவிழ்க்கும் சத்தமும் கேட்கிறது. இங்கேயே வந்துவிட்டாளா? யோசித்துக்கொண்டே வேஷ்டியை இடுப்பில் சுற்றி காலைத் தூக்கி பேண்டை உருவுகிறேன்... படுக்கையறையில் உள்ளே நுழைகிறாள். அதிர்ந்து விட்டேன். இன்னும் நெருங்கி விட்டாள். யாரோ மிகவும் தெரிந்தவர்கள். யார்ட்லி லாவெண்டர் நெடி மூக்கை துளைக்கிறது. ம். ம். இம்முறை மூக்கு உதவியது. அட.....ச்.....சே. இது கௌரி தான். என் தர்மபத்தினி.

"ஏங்க... பஸ்ல பார்த்துகிட்டே இருக்கேன்.. என்னைத் தவிர வேற யாரெல்லாமோ பார்க்குறீங்க.."
"இல்ல கௌரி... கூட்டத்தில சரியா கவனிக்கலை..."
"ஓராயிரம் பார்வையிலே... உன் பார்வையை நானறிவேன்...ன்னு பாடினவர் தானே நீங்க..."
"ஹி..ஹி... அது ஒரு காலம்...வசந்த காலம்" ஜோக்கடித்து விஷயத்தை திசை திருப்ப முற்பட்டேன்.
"அது சரி.. இறங்கி நடந்து வரும்போது கூப்பிட்டா எவளோ ரோட்ல போறவ கூப்பிட்டா மாதிரி அவ்ளோ வேகமா ஓடறீங்க..."
"இல்ல நா உன்னை பார்க்கலை..."
மனதுக்குள் "ஆசை முகம் மறந்து போச்சே... இதை யாரிடம் சொல்வேனடி கண்ணே.." என்று பாரதியின் பாடலை ஓ.எஸ்.அருண் பக்கவாத்தியத்துடன் பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

இரவு சாப்பாட்டுக்கடையின் போது விவாதம் நடைபெற்றது. எனக்கு என்ன ஆயிற்று என்று அலசி ஆராய்ந்தார்கள். போன மாதம் பாத் ரூம் டயில்கள் வழுக்குப் பாறைகளாகி என்னை தாயமுருட்டி வேடிக்கைப் பார்த்தது. தலையில் லேசான அடி. ரத்தக் காயம் ஒன்றும் இல்லை. மூளை குழம்பிவிட்டதோ என்று பயப்பட்டார்கள். கண்டபடி உளறவில்லை. சட்டை பேண்டை கிழிக்கவில்லை. கெக்கெக்கே என்று தானாக சிரிக்கவில்லை. நன்றாக உண்கிறேன். உடுக்கிறேன். எங்க வீட்டுக்காரரும் என்ற பழமொழிக்கேற்ப தினமும் கச்சேரிக்கு போகிறேன். சரியான பஸ்ஸில், மிகச் சரியான சில்லரை கொடுத்து அதே பாண்டியன் ஸ்டோர் நிறுத்தத்தில் அனுதினமும் ஏறுகிறேன் இறங்குகிறேன். எல்லோரும் ஏகமனதாக ஒத்துக் கொண்டார்கள். எனக்கு மூளைக் கிறுக்கு ஒன்றும் இல்லையாம்.

சாயந்திரம் குடும்பசகிதமாக குடும்ப டாக்டர் சந்துருவிடம் அழைத்துப் போனார்கள். மூச்சை இழுத்து பிடிக்க சொன்னார். அப்படியே விட சொன்னார். பாபா ராம்தேவ் யோகாவின் மூச்சுப் பயிற்ச்சிகள் போல கொஞ்சம் நேரம் மூச்சை விட்டு விட்டு பிடிக்கச் சொன்னார். "ஆ" காட்டச் சொன்னார். பக்கத்து வீட்டு அடங்காப்பிடாரி அல்சேஷன் போல நாக்கை வெளியே நீட்டச் சொன்னார். பென்டார்ச் அடித்து வாய்க்குள் எதையோ தேடித் பார்த்தார். கண்ணை பிதுக்கி லைட் அடித்துப் பார்த்தார். "எல்லாம் நார்மல். ராகவன். என்ன பண்றது உங்களுக்கு?' என்று முடிவாக என்னிடமே கேட்டார். சிரித்துவிட்டு என்னுள் எழும் முக சந்தேகங்களை விளக்கினேன். பழைய கல்யாண ஆல்பம் கொண்டுவரச் சொன்னார். ரெண்டு தெரு தள்ளியிருந்த என் வீட்டிலிருந்து மகன் விரைவாக பல்சரோட்டி ஆல்பத்துடன் வந்தான். படம் காண்பித்து ஒவ்வொருவராக யார் என்று விசாரித்து படங்களிலேயே ஒரு ஐடென்டிடி பேரேட் நடத்தினார். யாரோ ஒரு வழுக்கையான முன்னால் கடம் கவிழ்த்த ஆசாமியை மூன்று விதவிதமான பேர் சொல்லி அவரா இவரா அவரா என்று அவர்கள் புருவம் நெரித்து வியக்கும் வண்ணம் கேட்டேன். கணபதி மாமாவாம். என் அம்மாவின் கூடப் பிறந்த தம்பியாம். பல பேரை காண்பித்தார்கள் அவர்களுக்கு பல பெயர்கள் இட்டு நான் பல பதில் சொன்னேன். கடைசியில் சந்துரு வெற்றி பெற்றுவிட்டார். நல்ல அனுபவஸ்தர். எனக்கு முகக் குருடாம். அதாவது நிறக் குருடு மாதிரி. முகங்கள் மட்டும் நினைவுப் பெட்டகத்தில் இருந்து ரப்பர் வைத்து அழித்தாற்போல் அழிந்து விட்டதாம். சில சமயம் என்னுடைய திருமண ஆல்பத்தில் தனியாளாக சட்டை போடாமல் நின்ற என்னைக் கூட நான் சரியாக அடையாளம் காட்டவில்லை என்றால் பாருங்களேன்.


என்ன ஒரு நிம்மதியான வாழ்க்கை. பிறத்தியார் முகத்திற்காக பார்த்து ஒன்றும் செய்யவேண்டாம். கேட்ட கேள்விக்கு பதில். இவருக்காக ஒன்று அவருக்காக ஒன்று என்று பரிந்து பேசவேண்டாம். யாருக்காகவும் பாசாங்கு பண்ண வேண்டாம். இவருக்கு அவருக்கு என்று இல்லாமல் பாரபட்சமின்றி முக தாட்சண்யம் இன்றி யாவர்க்கும் ஒரு இளிப்பு இளிக்கலாம். இவளா, அவளா என்று குழம்பாமல் எல்லோரும் மகளிர் என்ற ஒரே குழுவை சேர்ந்தவர்கள். பேண்ட், சேலை, சுடிதார், மிடி, ஸ்கர்ட் என்று ஆடை தான் வேறு வேறு ஆள் ஒருவர்தான். அப்பப்பா. என்ன சுகம். இது நோய் அல்ல வரம். எஞ்சிய காலம் நிம்மதியாக கழியும்.

சனிக்கிழமை மாலை ஆறு மணி. ஒருவரை ஒருவர் ஜாதி மத பேதமின்றி ஒட்டி உரசி உறவாடும் ஜனசந்தடிமிக்க பஜார். யாரோ ஒரு பெண்... துர்க்காவா, பூஜாவா, விமலாவா..

"என்ன ராகவன் மாமா...எப்படியிருக்கேள்..."
"சௌக்கியம் கொழந்தே.... அப்பா சௌக்கியமா?"
யார்ன்னு தெரியலை. இருந்தாலும் கேட்டுவைக்கிறேன். முக தாட்சண்யம் இல்லாமல் எல்லோரிடமும் இப்படி அன்பாய் சிரித்து வாத்சல்யத்துடன் குசலம் விசாரித்துக் கொண்டு இருப்பது கூட நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

பின்கதை சுருக்கம்: நாலு நாள் முன்பு  Prosopagnosia என்று ஒரு வியாதி இருப்பதாக படித்தேன். மிகவும் வித்தியாசமான நோய் அது. prosopon, face, and agnosia, doubting என்று பதம் பிரித்துப் போட்டு விளக்கியிருந்தார்கள். அதாவது முகம் மட்டும் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாதாம். Face-Blindness. தன் இல்லாளா பிறன் மனையா என்று ஒரு சந்தேகமாகவே இருக்குமாம். ஐயம் தெளிவுற யாரையும் காண முடியாதாம். அப்படி ஒரு வினோத நோய். சிக்கியது. சின்னாபின்னமாக ஒரு கதையாக இங்கே. இதையே ஒரு த்ரில்லர் கதையாக முதலில் முயற்ச்சித்தேன். கடைசியில் நல்ல பிள்ளையாக ராகவனை வைத்து "குடும்ப" கதை ஒன்று எழுதிவிட்டேன். முடிந்தால் அப்புறம் திரில்லர். தலைப்பை பார்த்து காதல் கதை எதிர்பார்த்து வந்தவர்களுக்கு ஒரு .... ஸாரி...

பட உதவி: மேலே கண்ட  அடையாளம் தெரிந்த மற்றும் தெரியாத சகல விதமான சினிமா பெண்களின் முகங்களையும் ஒரு ஃபிரேமுக்குள் அடக்கி கொடுத்த இடம் 8ate.blogspot.com.

-

ஆடிய பிற ஆட்டங்கள்

Related Posts with Thumbnails