Thursday, December 15, 2016

ஐஸே அருமருந்து!

"இங்க வலிக்குதா?”
“இல்லை...”
“இங்க?...”
“இல்லை..”
“இப்ப.. இங்க?...”
“இல்ல சார்..”
அடிமுதுகிலிருந்து குண்டலினி எழுந்து கபாலத்துக்கு ஓடும் முதுகுத்தண்டுவடப் பாதையெங்கும் இரு விரல்களால் அழுத்திக்கேட்டார் டாக்டர் சரத்பாபு. பியெஸ்ஸென்னல் கஸ்டமர் கேர் ஆபீஸிலிருந்து இறங்கும் பொழுது ஏற்பட்ட கஷ்டம். வாழைப்பழத் தோலில் கால் வைத்தது போல சரலேன்று வழுக்கிவிட்டது. “கேட்டா இன்னா சொல்லுவே..” என்று மகாநதியில் கேட்கும் வில்லனிடம் “வழுக்கி விழுந்துட்டேன்னு சொல்லணும்..” கமலாக நினைத்துக்கொண்டேன்.
தாஜ்மகாலைப் போல சலவைக்கல்லால் மாடிப் படிகளை இழைத்து கஸ்டமர்களைக் கவர்ந்திருந்தார்கள். ஆபீஸ் பெருக்கி அறுபது நாளிருக்கும். படியின் ஓரக்கூர்மையை மழுக்கி மொழுக்காக்கியிருந்தார்கள். ஹவாய் செருப்பின் வழவழ சோலுக்கு பிடிமானமில்லை. ”எப்பப்பார்த்தாலும் இப்படி அவசராவசரமா நடக்கறேளே” என்று சங்கீதாகூட அடிக்கடி அடித்துக் கேட்பாள்.. சே.. தோளில் தட்டிக் கேட்பாள். ”திருவிக்ரமபெருமாள் மாதிரி ஒரு காலுக்கு இன்னொரு கால் ஆகாசத்துக்கு வைப்பன் தம்பி” என்று சாரதா பாட்டி “கெக்கே” எனச் சிரிப்பாள்.
விழப்போகிறோம் என்ற அந்த கணத்தில் கையை ஊன்றவோ தலையைத் தூக்கவோ நம்முடைய மொத்த அலர்ட் சிஸ்டமும் எழுப்பிவிடுகிறது. தலை கீழே தரையில் மோதியிருந்தால் சதுர்த்தேங்காவாகி.... இந்த ஸ்டேட்டஸை எழுதிக்கொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஈஸ்வரோ ரக்ஷிது.
க்ளினிக்கில் டாக்டர் சரத்பாபு அழுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்... இங்கே பார்ப்போம்..
“எக்ஸ்ரே எதுவும் எடுக்கணுமா டாக்டர்?”
“இல்லை மேடம். வேண்டாம். விலா எலும்புல அடிப்பட்டிருக்கு.. அப்படிதான் இருக்கும்.. பெயின் கில்லர் தரேன்.. “
“தொட்டா வலிக்குது டாக்டர்... “
"ஆமா.. அடிபட்ட வேகம்.."
“ஆம்னிஜெல் கூட தடவிவிட்டேன்...”
“ம்... பரவாயில்லை... மேடம்... அதைவிட ஐஸ் வக்கிறதுதான் பெஸ்ட் மருந்து...”
“ஆமா டாக்டர்.. அதைத்தான் நானும் சொல்றேன்.. அடிபட்டத்துக்கு மட்டுமில்லை.. எங்கயுமே எப்போதுமே யாருக்குமே எதுக்குமே ஐஸ் வக்கறதுதான் பெஸ்ட் மெடிசன்.... பொழச்சுக்கலாம்..."
டாக்டர் “ஹெஹ்ஹே” என்று சிரித்தார். சங்கீதாவை “மனுஷன் இந்த வலியிலும் ஜோக் அடிக்கிறாரு....” என்பது போல பார்த்தார்.
"ஸ்ட்ரெயின் பண்ணிக்காதீங்க... சரியாயிடும்.."
சின்ன அடிதான். இப்போது பரவாயில்லை. ஐஸ் வைத்துக்கொள்கிறேன். சுபமஸ்து.

ரெமோ

பாய் நெக்ஸ்ட் டோர் அந்தஸ்தில் இருந்த சிவகார்த்திகேயன் நர்ஸ் நெக்ஸ்ட் ஹாஸ்பிடல் ரெஜினா மோத்வானியாக லிப்ஸ்டிக் வாயோடும் ஸ்கர்ட்டோடும் பளிச்சென்று தோன்றும் படம் ரெமோ. டைவர்ஸ் பண்ணின பொண்டாட்டியைக் கரெக்ட் பண்ண பொம்பளை வேஷம் போட்டால் அது அவ்வை ஷண்முகி. இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயம் ஆன பொண்ணை மடிக்க நர்ஸ் வேஷம் போட்டால் அது ரெமோ. இதுதான் இரத்தினச் சுருக்கமான ஒன்/டூ லைனர்.
“ரத்தம் கக்கி சாவாய்...”, “போனா திரும்பமாட்டே...”, “நிச்சயம் உனக்கு சங்குதாண்டி....” போன்ற பல எச்சரிக்கைகளைக் கடந்து சென்று பார்த்தேன். சிகானை அவ்வப்போது கண்ணைக் கசக்கி காபரா பண்ணாமல் இருக்க வைத்திருந்தால் இன்னும் தேறியிருக்குமோ என்பது என்னுடைய அபிப்ராயம். பொம்பிளை வேஷம் எடுபடுவதற்கு ஒரு முகவெட்டு வேணும். அது சிகானுக்குத் தாராளமாக இருக்கிறது.
ஆம்பிளைகள் போட்ட பொம்பளை வேஷத்திற்கு நாரீமணி அவார்ட் தரவேண்டுமென்றால் நான் பிரசாந்த்தாக்குதான் கொடுப்பேன். ஆணழகன் படத்தில் ஹீரோயின்களே பிச்சையெடுக்க வைக்கும் அதிரூப சுந்தரியாகத் தோன்றியவருக்குப் பின்னர் தான் அவ்வையும் ரெமோவும். சத்தியராஜ் சரத்குமாரெல்லாம் பொம்பளை வேஷம் போட்டதற்கு மாதர் சங்கங்கள் கொடி பிடிக்காததுதான் ஆச்சரியம்.
சிகானின் பலம் காமெடிதான். அதை கேயெஸ் ரவிக்குமாரை வைத்து படத்திலேயே கேஷுவலாக சொல்ல வைத்திருக்கும் டைரக்டரின் சாமர்த்தியத்தைப் பாராட்டவேண்டும். வெஸ்ட் இண்டீஸ் டீம் காப்டனாக வரும் அந்த சுருள்முடியரை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. கையில் கிதாருடன் “நெஞ்சுக்குள் பெய்திடும் மாமழை” பாடும் அவருக்கு சதமானம் பவதி சதாயுஷ் புருஷ:"
சினிமாக்களில் வரும் அம்மாக்களும் அப்பாக்களும் பிள்ளைகளுக்குதான் எவ்வளவு செல்லம் தருகிறார்கள்!! தண்ணி அடித்துவிட்டு சத்யம் வாசலில் கார்மேலேறி நிற்கும் சிகானுக்கு சரண்யா இன்னும் ஒரு பெக் ஊத்திக்கொடுக்காததுதான் பாக்கி. சிகானுக்கும் சரண்யாவுக்கும் அம்மா-பிள்ளை பயாலஜி நன்றாக ஒர்க் அவுட்டாகியிருக்கிறது. படத்தில் பல காட்சிகள் வாய்விட்டுச் சிரிக்க வைக்கிறது.
”இப்பிறவிக்கு இரு மாதரைச் சிந்தையாலும் தொடேன்” என்ற விரதத்திலிருக்கும் நான்.... சரி.. சரி... கல்லெறியாதீர்கள்... வேண்டாம்... இந்த ஹீரோயினைப் போன்ற முகத்தை எண்பதுகளிலேயே பார்த்திருக்கிறோமே என்று மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்துகொண்டிருக்கும்போது “இந்த கீர்த்தி சுரேஷ்... யாரோ பழைய ஹீரோயின் மேனகாவோட பொண்ணாம்...” என்ற அசரீரியாய் வந்த வாக்கில் “ராமனின் மோகனம்....” ஒருமுறை என் காதுகளில் பாடியது. உள்ளங்கையில் “ஐ லவ் யூ” காட்டி காட்சி ஓடியது. ஆஹா.. ராஜாவின் ஜாலம் அந்தப் பாடல். இதிலும் பாடல்கள் இருக்கிறது. இசையமைப்பாளர் “வொய் திஸ் கொலைவெறி” புகழ் அனிருத்.
குழந்தை செண்டிமெண்ட், அம்மா செண்டிமெண்ட், காதல் செண்டிமெண்ட் போன்றவை இப்படத்தின் ஸ்பீட் ப்ரேக்கர்கள். அவ்வை ஷண்முகியை உதாரணத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டால் அதன் தடைபடாத நகைச்சுவை ஓட்டமே அதன் பிரதான வெற்றிக்குக் காரணம்.
படம் முடிந்து அனைவரும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்போது ஒரு ஓரத்தில் எதையோ பறிகொடுத்தது போல ”வச்சு செஞ்சுட்டாங்களே....”வாக நின்றிருந்த ஒரு வயோதிக தம்பதியரின் சோகப் பார்வையில் இப்படத்தின் முழுமையான விமர்சனம் இருப்பதாக எனக்குப்பட்டது. சிகானின் ரசிகர்களுக்கும்... பொழுதுபோக்கில் போக்கத்துப்போய் கலை பார்க்கப்படாது என்று சங்கல்பம் செய்த மகானுபாவர்களுக்கும் குறையொன்ற்றும் வைக்கவில்லை ரெமோ.

கொலு 2016: சரஸ்வதி தேவியுடன் ஒரு உரையாடல்

”மகனே ஆர்வியெஸ்.. யாரெல்லாம் உன் வீட்டுக் கொலுவுக்கு வந்தார்கள்?”
”ஏன் தாயே?” (சரஸ்வதி சபதம் சிவாஜி குரலில்.. ஏற்ற இறக்கத்துடன்...)
“சொல்லப்பா.. அவர்களுக்கெல்லாம் நானொரு கிஃப்ட் வைத்திருக்கிறேன்”
“சுண்டி விரல் நுழையுமளவிற்கு குங்குமச் சிமிழா?”
“உம்... உன் அதிகப்பிரசங்கித்தனத்தைக் காட்டாதே... சொல்வாயா? மாட்டாயா?”
“சொல்கிறேன் தாயே... கிஃப்ட் என்னவென்று சொன்னால் இந்தப் பொடியன் தன்யனாவேன்...”
“கிஃப்ட் கடைசியில் சொல்கிறேன். நீ ஆட்களைச் சொல்... ”
“எனது அலுவலக நண்ப பாஸ் ரவீந்திரன் வந்தார்... அவருடன் அவரது மனைவி ஸ்ரீவித்யா இரண்டு மகள் செல்வங்களும் உடன் வந்தனர்...”
“என்னைப் பார்த்து என்ன சொன்னார்?”
”குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார் தாயே... மிகவும் சிலாகித்தார்... ”
“ம்.. அப்புறம்?”
“கோயமுத்தூரிலிருந்து அன்னலெக்ஷ்மி வந்திருந்தார்...”
“என்ன அன்னலெக்ஷ்மியா? அது ஹோட்டலாயிற்றே..”
“நோ... நீங்கள் சகட்டுமேனிக்கு அப்டேட்டடாக இருக்கிறீர்கள்... இவர் நடமாடும்....”
“இழுக்காதே... அறுக்காதே... யாரெனச் சொல்....”
“சித்ரா மன்னி... கூடவே எங்கள் மன்னார்குடிச் சொந்தங்கள் இருவரும்...”
“அவர்கள் யார்?”
“நெற்றியில் விபூதி மணக்க பாலா முகுந்தனும் அவரது தர்மபத்தினி க்விட் காரோட்டியாகவும்.....”
“ஓ... சரி..சரி.. அப்பம் நன்றாக இருக்கிறது... யார் கைவண்ணம்?”
“அம்மாதான் தாயே... சங்கீதா இன்னும் நன்றாக....”
“அடச்சே... என்னிடமே... உன் டகால்டியா?”
“இல்லையில்லை..தண்டமிடுகிறேன்... அப்பத்தை வைத்து உங்களுடைய விளையாட்டா?”
“சரி.. பிழைத்துப் போ.. பின்னர் யாரெல்லாம் வந்தார்கள்?”
“அலுவலகத்திலிருந்து ஜெயஸ்ரீ வந்தார்கள்... ”
“நான் பார்க்கவில்லையே?”
“ஆம் தாயே... இம்முறை தேர்வடமளவிற்கு கழுத்தணிகலனும் பிடி கொழுக்கட்டையளவு காதணிகளும் போடாமல் வந்தார்கள்... உங்களுக்கு அடையாளம் தெரிந்திருக்காது..”
“சரி.. ரொம்ப வாராதே... மாட்டிக்கொள்வாய்.. பின்னர்...”
“பாண்டியராஜ் என்னும் மதுரைக்காரர்... என்னுடைய அலுவலகக்காரர்.. வந்தார்.. சென்றார்.. அவரது சுட்டி மகளுடன்... ‘நமக்கு கொலுவெல்லாம் பளக்கமில்லை சார்... என் வைஃப்தான் கம்பராமாயணம் படிச்சுட்டுதான் தெனமும் சாப்டுவாங்க.. சாமியெல்லாம் அவ்வளவு பிடிக்கும்....”
“ஓ.. பரவாயில்லையே... பேஷ்..பேஷ்...”
“ஆனால்.. க்ளைமாக்ஸாக... பாண்டியின் மனைவியார் பதறிப்போய் தடுத்து...”சார்...அது சுந்தரகாண்டம்...” என்று சிரித்தபின்.. பாண்டிக்கு கண்ணிரெண்டும் வெளியே வந்துவிட்டது..”
“பாண்டியை ஓட்டுகிறாயா? வேறு யாரெல்லாம் வந்தார்கள்...”
“ஆழ்வார்ப்பேட்டையிலிருந்து...”
“தெரியுமே....”
“ஏனிப்படிச் சிரிக்கிறீர்கள்? யாரது... சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்..”
“அடப் பொடியனே... ஸ்ரீநிவாசனும் வல்லபாவும்தானே.... “
“எப்படி கரெக்டாக சொன்னீர்கள்...”
“பின்ன... உன்னைப் பார்க்க ஆழ்வார்ப்பேட்டையிலிருந்து கமலஹாசனா வருவார்?”
“சரி தாயே... “
“எல்லோருக்கும் சுண்டல் கொடுத்தாயே..குறையில்லையே...”
“இல்லையில்லை.. கொடுத்தேன்.. வல்லபாவும் சங்கீதாவும் இவ்வுலகம் கிடுகிடுக்க ஒரு கார்யம் செய்தார்கள்... இன்னமும் நான் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்..”
“இருவரும் சமத்தாயிற்றே.. சாமர்த்தியசாலிகளாயிற்றே... நீ எதைச் சொல்கிறாய்?”
“பதாகஸ்.... அர்த்த பதாகஸ்...சூசி.. கத்தரிமுககா.. கபீத.. போன்றெல்லாம் கொலுவுக்கு முன்னால் பரத அபிநயம் பிடித்தார்கள்...இதைத் தன் ஊனக்கண் கொண்டு பார்க்க முடியாத வீகேயெஸ்.. தன்னுடைய கேமிராக் கண் கொண்டு க்ளிக்கினார்... வெளியில் விடாமல் ரகசியம் காத்து வைத்திருக்கிறார்...”
“அடக் கிரஸ்தாஸ்ரம கிறுக்கே... நன்றாகத்தானே செய்தார்கள்.. உன்னுடைய கிண்டலுக்கு அளவில்லையா? அவ்வளவு நெஞ்சுரமா உனக்கு? ம்....”
“சாரி தாயே... கட்டி ஏறாதீர்கள்.. நாவடக்கம் நல்லதுதான்... வல்லபாவின் தாயரே ரசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.. “
“ம்.... அந்த மரியாதை இருக்கட்டும்..... அப்புறம்...”
“மண்டலியிலிருந்து சுவாஸினிகள் இருபது பேர் வந்து முப்பெருந்தேவியரின் புகழ் பாடினார்கள்... திவ்யமாக இருந்தது... குறிப்பாக சரஸ்வதியாகிய உங்களைப் பற்றி...”
“ஐஸ் வைக்காதே... மேலே.. போ.. இன்னும் யாரார்?”
“டிஸியெஸ் முரளி ஜகன்னாத் அவர்கள் தன்னுடைய ட்வின்ஸ் புத்ரிகள் விலாஸினி விகாஸினியுடன் வந்தார். இரட்டையர்கள் அற்புதமாக பாடினார்கள்... உங்களுக்குக் கேட்டிருக்குமே...”
“ஆமாம்.. பின்னர்...”
“தண்டபாணி தன்னுடைய பிள்ளைகளுடன் வந்தார்... எங்கூர் ஹரித்ராநதி பையன்... பக்கத்து வீட்டில் நான் பார்த்து வளர்ந்த பையன்.. சமர்த்து... தொழில் பக்தி மிக்க பையன்....”
“எனதருள் கிடைக்கட்டும்.. அப்புறம்?”
“டியார்ஸி மாமா வந்தார். வழக்கமான அவரது ஹாஸ்யமான பேச்சால் கவர்ந்தார். உப்பு தூக்கலான் லெமன் ஜூஸில் மெய் மறந்தார். நாற்பது வயதில் அறுபது நாடுகள் பார்த்த அவரது பையனைப் பற்றிச் சொன்ன போது எனக்கு முன்னே உலகம் சுற்றியது....”
“அவர் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தாலும் உன்னை எட்டிப் பார்த்திருக்கிறார்.. வெரி குட்.. அடுத்தது யார்.. அடுத்தது யார்.. என்று நான் கேட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமா? சொல்லப்பா...”
“எங்கள் பேட்டையில் வசிக்கும் கோமதி ராஜாராம் அவர்கள் ராஜாராமுடன் வந்திருந்தார்கள். பஜனையில் தன்னை அர்பணித்துக்கொண்ட ராஜாராம் சாரிடம் பேசுவதற்கு எவ்வளவு இருக்கிறது!!! முதியோர் இல்லங்கள் பற்றி அவர் சொன்ன ஒரு தகவல் நெஞ்சை அரிக்கிறது. பிறகு சொல்கிறேன்...”
“தெரியும்.. இதைப் போன்று தன்னிடம் திராணியிருந்தும் பெற்றோரை முதியோர் இல்லத்தில் தள்ளிவிடும் கயவர்களுக்கு தக்க பாடம் வைத்திருக்கிறேன்... உம்.. நீ மேலே சொல்...”
“பிரதீபா கோவிந்தராஜன், சந்தனா, வித்யா மாதவன், நித்யா என்று இஷ்டமித்ர பந்துக்களின் விஜயம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது...”
“ஆமாம்... நல்லது.. அப்புறம்...”
“நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நாராயணஸ்வாமி மாமா வந்திருந்தார். “அடுத்த கொலுவுக்கு படி கட்ட நானும் வந்துடறேன்...” என்று அவர் சொன்ன போது எனக்குப் புல்லரித்தது. எழுபத்து ஐந்து வயது இளைஞரின் சுறுசுறுப்பு... ஆஹா...”
“இதைப் போன்றோர்களின் நட்பு உனக்கு ஃபேஸ்புக் அளித்த வரம்... யாரையாவது விட்டுவிட்டாயா.. இவ்வளவுதானா?”
”ஜெகன்மாதா.. இவ்வுலகில் உனக்குத் தெரியாத ஒன்று நடக்குமா? என்னை வைத்து திருவிளையாடலா? யாரார் வந்தார்கள் என்று என் வாயாலேயே பட்டியலிடவைத்தீர்களே... தங்களது விளையாட்டே விளையாட்டுதான்.... “
“ஹா..ஹா.. உனக்கு ஞாபக சக்தி இருக்கிறதா என்று சோதித்தேன். பரவாயில்லை.. பாடங்கள் உன் புத்தியில் பதியாத போதும்... பரிவர்த்தனைகள் பதிகிறது.. உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தவர்கள் வராதவர்கள் வரவேண்டுமென்று நினைத்துக்கொண்டு வீட்டிலேயே லாப்டாப்பில் உன்னுடைய கொலு பார்த்தவர்கள் என்று சகலமானவர்களுக்கும் என்னுடைய அருட்கடாட்சம் உண்டு. அதுதான் எனது கிஃப்ட்.”
”அனந்தகோடி நமஸ்காரங்கள் தாயே”

ஆடிய பிற ஆட்டங்கள்

Related Posts with Thumbnails